استخوان لای زخم گذاشتن ( ضرب المثلی از امثال و حکم دهخدا) این مثل را وقتی به کار می برند که کسی بخواهد برای انتفاع بیشتر از کسی دیگر مشکلش را به آسانی حل نکند یا از رنج و عذاب او نکاهد . مبنای این ضرب المثل حکایتی است که اصل آن در کتاب امثال و حکم دهخدا (جلد اول ) آمده است : " گویند قصابی را استخوان خرده بر پلک خلیده او را به تعب میداشت . لاجرم به کحال شد ، کحال او را عشوه می داد و هر روز دارو گونه ی در چشم وی می کرد ، و او هر بامداد منی گوشت به مطبخ طبیب میفرستاد . روزی به عادت بیمامد. طبیب به خانه نبود . تلمیذ چشم او بگشود . ریزه ی استخوان بدید و ب

علم و عمل و فواید آن ( ملک الشعرای بهار ) علم از بهر چیست ای استاد * تاکه گیتی شود به علم آباد علم بهر خیالبافی نیست *کار دانش بدین گزافی نیست باید از علم سود برخیزد *چون درختی کز او ثمر خیزد هرکه از علم بهرهورگردد*مایه ی راحت بشر گردد گرچه علم تو پیچ در پیچ است *چون نپیوست با عمل هیچ است عملت نیز اگر نداشت ثمر*هست چون علم بیعمل ابتر عالم بیثمر دغل باشد* راست چون علم بیعمل باشد پس تو ای مرد ذوفنون اجل*داد هر علم چون دهی به عمل؟ ور به یک فن عمل کنی کم و بیش * آن دگرها چه می کشی با خویش آن که را خنگ راهوار بود *از جنیبت کشیش عار بود ورنمایی عمل به جمله

دولت عشق مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم گفت که دیوانه نهای لایق این خانه نهای رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم گفت که سرمست نهای رو که از این دست نهای رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم گفت که تو کشته نهای در طرب آغشته نهای پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبر

حکیم سنایی غزنوی حدود 451 هجری شمسی برابر با 1070 میلادی به دنیا آمد و حدود 60 سال زیست و در حدود 513 هجری شمسی برابر با 1134 میلادی از دنیا رفت . البته این تاریخ ها قطعی نیست و با توجه به اختلاف موچود در منابع ، محل تردید است . در غزنین به دنیا آمد و در همان جا به خاک شد . شاعری را با مدیحه گویی در دربار آغاز کرد و مدیحه سرا ی دربار شد و مدتی در دربار مسعود بن ابراهیم غزنوی و بهرام شاه بن مسعود خدمت می کرد با این حال سفر به خراسان و معاشرت با بزرگان آن دیار طی چند سال و دیدار با علمای صوفیه بهانه یی شد برای دگرگونی بنیادی فکری او و گسیختن از دربار و درباری و زاه

شعری زیبا و عارفانه از شیخ اجل سعدی شیرازی ما گدایان خیل سلطانیم شهربند هوای جانانیم بنده را نام خویشتن نبود هر چه ما را لقب دهند آنیم گر برانند و گر ببخشایند ره به جای دگر نمیدانیم چون دلارام میزند شمشیر سر ببازیم و رخ نگردانیم دیگران در هوای صحبت یار زر فشانند و ما سر افشانیم مر خداوند عقل و دانش را عیب ما گو مکن که نادانیم هر گلی نو که در جهان آید ما به عشقش هزاردستانیم تنگ چشمان نظر به میوه کنند ما تماشاکنان بستانیم تو به سیمای شخص مینگری ما در آثار صنع حیرانیم هر چه گفتیم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانیم سعدیا بی وجود صحبت یار